انتظاری که پایان مبهمی دارد

انتظاری که بیش از پیش دشوار می شود

وقتی زمانه نهی ات می کند

وقتی سیاهی و پلیدی در اطرافت سایه می گستراند

وقتی همراهی نداری

و

وقتی نمی توانی او را لمس کنی ...

ساعتی پیش بود

یا شاید چند روزی باشد که

آسمان اجازه داد گستره اش را نظاره کنم

همه می گویند هوا ابری است

یا حداقل با روزهای پیش فرقی ندارد

اما من آسمان را صاف می بینم!

آیا این فقط یک احساس است؟

نمی دانم

شاید بتوانم آگاهی ، را بیابم که قانعم کند زندگی سرسر احساس است!

روزی رســـد که دلــم هـمــنــوا شـــود  

                                               چشمــان مـن به چـشـم رخت آشنــا شود

در اوج پـــــر شـــــرر بــی نــوایــی ام                        

                                               جــان دلــم بـه رنـگ گـلت بـا صفا شود

روشـــن شــــود نگـــهـم روز واپــسـیـن    

                                               آن روز کـه دلم به هــوا رهـنـمـا شــود

آن روز خـواهـــم از نگـهـت که مـیـروم         

                                               چــشـمـان تـو بـه­درد مـنـم مـبـتـلا شود

چشـمـم به در بمـاند که شــاید سفـارشـی   

                                               آیــد ز دلــبـرم و دل من مــه لقــا شــود

آهـــــی کشـید دلــــم از نهــان خـویـــش   

                                               ای با وفا تو ندیدی که وفا بی وفا شود؟

در کوی بی وفایـــی و بازار بــی کسی     

                                                بـا عشـق و دلـبـری دل من بی بها شود

ای ماه شب بتاب بر این شهر بی چراغ        

                                                 شاید که پرتؤات به «مجرّد» صدا شود

دیشب دلم خیلی گرفته بود

یاد ایامی کردم

رفتم سراغ دفتر خاطراتم ، دفتری که هر صفحۀ آن برگی از عمر من است. بعد نوشتن چند خطی سراغ دلم را گرفتم ، خدا را می طلبید ، با تمام وجودش تنگ بود برای بزرگ شدن...برای شاد شدن بهانه میخواست

دنبالۀ روحم را گرفتم تا به او برسم و بی تابی دلم را آرام کنم؛ رفتم و رفتم، انگار جاده آرام گشته بود و من مسافری تنها در میان جاده در پی عشق می گشتم، عشقی که سالها پیش در نهان دلم کاشته بودم چقدر غریب بود

جاده در تمام مدتی که میرفتم تا به او برسم و حرف بزنم به عشق مصنوعی فکر میکردمکه ناخودآگاه شکل میگیرند

چقدر راحت همیشه بین موندن و رفتن همیشه رفتن حکم میکنه

چقدر راحت ثریا رفت بی شهریارش

چقدر راحت از عشق پاکش گذشت

چقدر راحت فرنگیس به قاسمی که تمام وجودش را حسی از فرنگیس بود خالی می گذارد و می رود وقاسم تنها شاهد رفتن اوست

با خود می گویم:

اگر بنا بر رفتن بود باید شهریار می رفت نه ثریا !

اگر بنا بر بی وفایی بود باید قاسم می بود نه فرنگیس !

چــــــــــرا؟

چون اینها پاک سرشتی از عشق داشتند !

چقدر من برای دوست داشتن و عشق قداست قایلم. همیشه آرزو می کنم عاشقانه زندگی کنم برای کسی که عاشقانه دوستم دارد اما حیف که بسیار سخت است و رنج آور ، ولی به نظرم ارزشش بیش از اینهاست(البته اگر پیدا شود)

امشب انگار تمام حرفهایم را ستاره ها هم تکرار می کنند

من برای عاشقان احترام بالاتر از عشق قایلم، هرکه عاشق نوری از خداست

همین ما را بس که در کنار نوری باشیم مانند پروانه در کنار شمعی فروزان !!!

                                                    شکسته پاي شکيبم بخند حرفي نيست

 در امتداد جنونم  بيا و رو در رو

                                                     به خنده هاي عجيبم بخند حرفي نيست

از  آخرين  نفس  کوچه  هم  پرم  دادند

                                                     به اين غروب غريبم بخند حرفي نيست

طلسم اشک مرا با فریب دزدیدند

                                                     تو هم برای فریبم بخند حرفی نیست

من  از  عبور  نگاهي  شکسته ام – آري

                                                  شکستن است نصيبم بخند حرفي نيست

به حال من پری دل گرفته هم خندید

                                                     تو هم بخند حبیبم - بخند حرفی نیست

                      به سادگیه من بخند حرفی نیست

همیشه لبانت خندان باشد

شرمنده از اینکه مدتی نتونستم مطلب جدیدی براتون داشته باشم

سال۸۷ گذشت با همه ی خوشیا و ناخوشیاش

سال نو رو به همه ی شما عاشقان و مهر ورزان عزیز تبریک میگم(درسته که کمی دیره)

امروز ۲۴ روز از سال جدید میگذرد و ای کاش بهتر از این باشد که تا حالا گذشته. ای کاش.ای کاش

گفتم تو شیرین منی گفتا تو فرهادی مگر؟

گفتم خرابت می شوم گفتا تو آبادی مگر؟

گفتم ندادی دل به من گفتا تو جان دادی مگر؟

گفتم زکویت می روم گفتا تو آزادی مگر؟

گفتم...           گفتا...

گفتم فراموشم مکن گفتا تو در یادی مگر؟

گفتم خموشم سالها گفتا تو فریادی مگر؟

گفتم که بر بادم مده گفتا نه بر بادی مگر؟

گفتم زچشمت ناگهان گفتا نیفتادی مگر؟

غنچه با لبخند
مي گويد تماشايم كنيد

چشم و گوشي هست مردم را دريغ
گوش ها هشيار نه
چشم ها بيدار نيست

یادته يه روز بهم گفتي: هر وقت خواستي گريه کني برو زير بارون که نکنه نامردي اشکاتو ببينه و بهت بخنده؟

گفتم: اگه بارون نبود چي ؟

گفتي : اگه چشماي قشنگ تو بباره آسمونم گريش ميگيره،

گفتم: يه خواهش دارم، وقتي آسمون چشمام خواست بباره تنهام نزار،

گفتي: چشم،

حالا امروز من دارم گريه ميکنم اما آسمون نميباره،

تو هم اون دور دورا ايستادي و بهم ميخندي